Home - NEWS PROSTORI

“คุณลุงคะ… หนูขอกินอาหารที่เหลือได้ไหมคะ?”

คำขอเล็ก ๆ จากเด็กหญิงเร่ร่อนกลางร้านอาหารหรู ทำให้มหาเศรษฐีผู้เย็นชาหลั่งน้ำตาต่อหน้าคนทั้งร้าน ก่อนที่ความจริงจากสร้อยข้อมือเก่า ๆ จะเปิดเผยว่าเด็กคนนี้คือลูกสาวแท้ ๆ ที่เขาตามหามานานถึงสิบสองปี! เสียงฝนตกกระทบกระจกบานใหญ่ของร้านอาหารหรูใจกลางกรุงเทพฯ ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางแสงไฟสีทองที่สะท้อนบนพื้นหินอ่อน โต๊ะอาหารแต่ละโต๊ะเต็มไปด้วยผู้คนแต่งกายภูมิฐาน บริกรเดินเข้าออกอย่างคล่องแคล่ว ขณะที่กลิ่นหอมของอาหารราคาแพงลอยอบอวลไปทั่วห้อง ที่โต๊ะริมหน้าต่าง ชายวัยห้าสิบสองปีในชุดสูทสีเทาเข้มกำลังนั่งอยู่เพียงลำพัง เขาชื่อ ธนกฤต วรเมธากุล…

เด็กชายที่ผมไม่เคยรู้จักวิ่งเข้ามากอดขาแล้วเรียกผมว่า “พ่อ”

ต่อหน้าเจ้าสาวที่กำลังจะแต่งงานกับผม แต่เมื่อแม่ของเด็กปรากฏตัวพร้อมจดหมายเก่าที่ถูกซ่อนไว้นานถึง 6 ปี ความลับที่ครอบครัวผมปิดบังมาตลอดก็ถูกเปิดเผย และผมเพิ่งรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมไม่ได้สูญเสียแค่ความรักครั้งหนึ่ง แต่ผมยังถูกพรากโอกาสในการเป็นพ่อของลูกตัวเองไปถึงหกปีเต็ม! เสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ ดังอยู่ภายในโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ ดอกกุหลาบสีขาวถูกจัดเรียงอย่างสวยงามรอบเวที แสงไฟสีทองส่องลงบนโต๊ะอาหารที่เตรียมไว้สำหรับแขกกว่าสามร้อยคน ทุกอย่างถูกจัดเตรียมอย่างประณีต เพราะนี่คืองานหมั้นของชายหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์กับหญิงสาวจากครอบครัวนักธุรกิจที่มีชื่อเสียง ชายคนนั้นชื่อ อัครวินทร์ อายุสามสิบสองปี เป็นกรรมการบริหารบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว เขาเป็นคนสุขุม…

พนักงานไดรฟ์ทรูสังเกตเห็นเด็กสาววัยรุ่นในรถหรูแอบพับนิ้วมือส่ง

สัญญาณบางอย่างออกมาทางหน้าต่างตอนตีสาม เขาจึงแกล้งบอกว่าไก่ทอดยังไม่สุกและยื้อเวลาไม่ยอมส่งอาหารให้ จนกระทั่งตำรวจมาถึง ทุกคนถึงกับช็อกเมื่อรู้ว่าเด็กสาวที่นั่งอยู่ในรถคันนั้นไม่ได้กำลังเดินทางกลับบ้าน แต่กำลังพยายามหนีจากความลับอันน่าสะพรึงกลัวที่คนขับรถพยายามปกปิด! เสียงฝนตกเบา ๆ กระทบหลังคาร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดริมถนนหลวงหมายเลข 2 ในจังหวัดสระบุรี นาฬิกาดิจิทัลเหนือเคาน์เตอร์แสดงเวลา 03.17 น. ร้านอาหารเปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่ในช่วงเวลานี้แทบไม่มีลูกค้าเข้ามานั่งรับประทานอาหาร พนักงานส่วนใหญ่กำลังทำความสะอาดโต๊ะและเตรียมวัตถุดิบสำหรับช่วงเช้า ภาคิน ชายหนุ่มวัยสามสิบปี ทำงานเป็นหัวหน้ากะกลางคืนของร้านแห่งนี้มานานเกือบห้าปี เขาเป็นคนเงียบ…

เขาหนีออกจากบ้านทั้งน้ำตาหลังทะเลาะกับพ่อโดย

ไม่มีเงินติดตัวแม้แต่บาทเดียว ผ่านไป 20 ปี เขากลับมาในฐานะมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล แต่เมื่อแม่ยื่นใบเสร็จเก่าใบหนึ่งที่เก็บไว้มาตลอดชีวิตให้ดู ชายผู้ไม่เคยก้มหัวให้ใครกลับทรุดลงคุกเข่าร้องไห้ต่อหน้าพ่อแม่ เพราะความจริงที่ซ่อนอยู่ในกระดาษเหลืองซีดใบนั้นทำให้เขารู้ว่า ตลอดเวลาที่เขาคิดว่าพ่อไม่เคยรักเขา แท้จริงแล้วพ่อกำลังเสียสละทุกอย่างเพื่อรอวันที่ลูกชายจะกลับบ้าน เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีดังเป็นจังหวะในค่ำคืนหนึ่งของฤดูฝน บ้านไม้สองชั้นหลังเล็กตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านเก่าในจังหวัดนครราชสีมา แสงไฟจากหลอดไฟดวงเดียวส่องผ่านหน้าต่างออกมาอย่างริบหรี่ ภายในบ้านมีชายชราวัยเจ็ดสิบสองปีนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม เขากำลังใช้ผ้าผืนเก่าเช็ดกรอบรูปครอบครัวที่ตั้งอยู่บนตู้ ในภาพนั้นมีชายหนุ่มวัยยี่สิบปี ยืนอยู่ระหว่างพ่อกับแม่ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความฝัน ชายชรามองภาพนั้นอยู่นาน ก่อนจะใช้นิ้วลูบใบหน้าลูกชายในรูปอย่างแผ่วเบา…

ช่างวิดีโอแต่งงานได้รับแฟลชไดรฟ์ลับจากเจ้าสาวเพียงไม่กี่นาทีก่อนเริ่มงานเลี้ยง

—เขาคิดว่าเธอแค่ต้องการเปลี่ยนคลิปโรแมนติก แต่เมื่อเปิดไฟล์แรก ทุกคนกลับต้องเผชิญความจริงที่เจ้าบ่าวพยายามซ่อนไว้ตลอดสามปี เสียงดนตรีบรรเลงหวาน ๆ ดังคลออยู่ในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ แสงไฟสีทองสะท้อนกับแก้วคริสตัลและดอกไม้สีขาวที่ถูกจัดอย่างประณีต โต๊ะอาหารเรียงรายเป็นระเบียบ แขกผู้มีเกียรติทยอยเดินเข้ามาอย่างคึกคัก ขณะที่ทีมงานกำลังเร่งตรวจสอบทุกอย่างเป็นครั้งสุดท้ายก่อนพิธีเลี้ยงฉลองมงคลสมรสจะเริ่มขึ้น ธนกฤต ช่างถ่ายวิดีโอแต่งงานวัยสามสิบสองปี ยืนอยู่หลังโต๊ะควบคุมภาพและเสียง เขาทำงานด้านนี้มานานเกือบสิบปี เคยถ่ายงานแต่งงานที่มีทั้งความสุข น้ำตา ความประหลาดใจ และเหตุการณ์ไม่คาดฝันมามากมาย แต่เขาไม่เคยเจอเจ้าสาวคนไหนที่เดินเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าเหมือนกำลังจะสูญเสียทุกอย่างในชีวิต เจ้าสาวคนนั้นชื่อ…

“ทำไมคุณถึงเป็นคนดูแลพ่อของฉัน?”—หญิงนายพันกลับจากภารกิจห้าปี

ก่อนหัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อพบอดีตสามีที่เธอเคยหย่าขาด กำลังป้อนข้าว อาบน้ำ และดูแลพ่อผู้ชราของเธอราวกับเป็นพ่อแท้ ๆ ของเขา…แต่ความจริงที่ซ่อนอยู่ในบ้านหลังเก่ากลับทำให้เธอรู้ว่า คนที่เธอเคยทอดทิ้งอาจเป็นคนเดียวที่ไม่เคยทอดทิ้งครอบครัวของเธอเลย เสียงเครื่องบินลำเล็กแตะพื้นสนามบินทหารในช่วงบ่ายแก่ ๆ ท่ามกลางแสงแดดที่กำลังอ่อนลง พันเอกหญิง รินรดา วัฒนกุล ก้าวลงจากเครื่องบินด้วยท่าทางสง่างาม เครื่องแบบทหารของเธอเต็มไปด้วยร่องรอยจากภารกิจยาวนานห้าปีในต่างประเทศ ใบหน้าคมสวยของหญิงวัยสามสิบสี่ปีดูเข้มแข็ง ดวงตาเรียวยาวนิ่งสงบจนแทบไม่มีใครเดาได้ว่าเธอผ่านอะไรมา ห้าปีเต็มที่เธอไม่ได้กลับบ้าน ห้าปีที่เธอใช้ชีวิตท่ามกลางเสียงปืน การอพยพผู้คน…